Η συζήτηση που έχει ξανανοίξει το τελευταίο διάστημα για τη δημιουργία νέας μονάδας απορριμμάτων στη Φυλή δεν προέκυψε ξαφνικά. Αντίθετα, αποτελεί τη φυσική συνέχεια ενός αποτυχημένου σχεδιασμού και μιας διαχρονικής πολιτικής που φαίνεται να αντιμετωπίζει συγκεκριμένες περιοχές ως «δεδομένες λύσεις».

Η κατάρρευση του σχεδίου,  για το Επιχειρηματικό Πάρκο άφησε πίσω της ένα μεγάλο κενό. Μια έκταση εκατοντάδων στρεμμάτων, που θα μπορούσε να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης για τον Δήμο Φυλής και ευρύτερα για τη Δυτική Αττική, παραμένει πλέον χωρίς σαφή προσανατολισμό. Και όπως συμβαίνει συχνά σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν μια πρόταση αποτυγχάνει, τη θέση της έρχεται να καλύψει η «εύκολη λύση».

Η εύκολη λύση, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι άλλη από τα απορρίμματα.

Η Αττική αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια ένα οξύ πρόβλημα διαχείρισης αποβλήτων. Ο υφιστάμενος ΧΥΤΑ στη Φυλή έχει φτάσει στα όριά του, ενώ οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις για μείωση της ταφής και αύξηση της επεξεργασίας πιέζουν ασφυκτικά για άμεσες λύσεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αναζήτηση χώρων για νέες εγκαταστάσεις γίνεται πιο επιτακτική.

Και κάπου εκεί, η Φυλή επανέρχεται – όχι ως επιλογή, αλλά σχεδόν ως προεπιλογή.

Η ύπαρξη ήδη ανεπτυγμένων υποδομών διαχείρισης απορριμμάτων στην περιοχή καθιστά τεχνικά πιο εύκολη τη δημιουργία νέων μονάδων. Δρόμοι, δίκτυα, εγκαταστάσεις – όλα υπάρχουν. Αυτό που επίσης «υπάρχει», όμως, είναι η χρόνια επιβάρυνση μιας ολόκληρης περιοχής και των κατοίκων της.

Το επιχείρημα της τεχνικής καταλληλόλητας δεν μπορεί να αγνοεί το ζήτημα της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης.

Παράλληλα, τα έργα διαχείρισης απορριμμάτων διαθέτουν ένα ακόμη σημαντικό πλεονέκτημα: χρηματοδοτούνται ευκολότερα και θεωρούνται επενδυτικά ασφαλή. Σε αντίθεση με ένα Επιχειρηματικό Πάρκο που θα απαιτεί ζήτηση, επιχειρηματικό ενδιαφέρον και χρόνο για να αποδώσει, οι μονάδες απορριμμάτων έχουν εγγυημένα έσοδα για τους εργολάβους και σταθερή χρηματοδότηση, συχνά μέσω ευρωπαϊκών πόρων. Με άλλα λόγια, είναι πιο «σίγουρα» έργα – όχι όμως απαραίτητα και πιο δίκαια.

Η Περιφέρεια Αττικής βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη εξίσωση: πρέπει να δώσει άμεσες λύσεις σε ένα κρίσιμο πρόβλημα. Για τους κατοίκους της Φυλής, το δίλημμα είναι ξεκάθαρο και βαθιά πολιτικό: που βλέπουν να επιστρέφει –για ακόμη μία φορά– το ίδιο βάρος. Η μετατροπή μιας χαμένης πρότασης σε μια νέα περιβαλλοντική επιβάρυνση δεν είναι απλώς μια τεχνική επιλογή. Είναι μια επιλογή κατεύθυνσης. Είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια πολιτική που επενδύει στο μέλλον και σε μια πολιτική που αναπαράγει το παρελθόν.