Όταν τα αιτήματα του δημότη συναντούν την... κλινική υπνοθεραπεία

 

Υπάρχουν στιγμές που η αυτοδιοίκηση καταφέρνει να ξεπεράσει ακόμα και τη φαντασία των πιο ευρηματικών σατιρικών συγγραφέων. Μία από αυτές είναι η περίπτωση της υπηρεσίας με τον βαρύγδουπο τίτλο «ΧΡΗΣΗ-ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ», η οποία, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, ανατίθεται επί σειρά ετών από τον Δήμο Φυλής σε επαγγελματία που δραστηριοποιείται και ως Ψυχοθεραπευτής, Κλινικός Υπνοθεραπευτής και Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας.

Και εδώ ξεκινά το ενδιαφέρον.

Διότι ο απλός πολίτης, με την περιορισμένη του φαντασία, θα υπέθετε ότι μια διαδικτυακή εφαρμογή διαχείρισης αιτημάτων σχετίζεται με πληροφορική, ανάπτυξη λογισμικού, τεχνική υποστήριξη, ψηφιακές υποδομές ή έστω με κάποιον που έχει άμεση επαγγελματική σχέση με τον χώρο των νέων τεχνολογιών.

Αλλά προφανώς ο πολίτης δεν έχει κατανοήσει το βάθος της σύγχρονης διοικητικής επιστήμης.

Ίσως τελικά το πρόβλημα με τις λακκούβες, τα καμένα φώτα και τα αιτήματα της καθημερινότητας να είναι πρωτίστως ψυχολογικό. Ίσως οι δημότες δεν χρειάζονται μόνο μια ψηφιακή πλατφόρμα διαχείρισης παραπόνων, αλλά και μια συνεδρία αυτογνωσίας πριν καταθέσουν το αίτημά τους.

Άλλωστε, όταν ένα αίτημα παραμένει αναπάντητο για μήνες, η υπομονή του δημότη δοκιμάζεται. Και ποιος μπορεί να είναι καταλληλότερος για να τον βοηθήσει να το διαχειριστεί από έναν ειδικό ψυχικής υγείας;

Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι η συγκεκριμένη συνεργασία φαίνεται να επαναλαμβάνεται χρόνο με τον χρόνο. Διότι ένα τυχαίο περιστατικό θα μπορούσε να θεωρηθεί σύμπτωση. Μια επαναλαμβανόμενη επιλογή, όμως, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα πολιτικής και διοικητικής κρίσης.

Πώς αξιολογήθηκε η συνάφεια της επαγγελματικής ιδιότητας με το αντικείμενο της υπηρεσίας;

Ποια τεχνικά ή επαγγελματικά χαρακτηριστικά κρίθηκαν ως τα πλέον κατάλληλα;

Υπήρξε έρευνα αγοράς και αναζήτηση επιχειρήσεων με εξειδίκευση στην ανάπτυξη ή υποστήριξη ψηφιακών εφαρμογών;

Και, κυρίως, ποιο ακριβώς είναι το μήνυμα που εκπέμπεται προς τους επαγγελματίες της πληροφορικής όταν βλέπουν ότι μια ψηφιακή υπηρεσία μπορεί να καταλήγει στα χέρια κάποιου με εντελώς διαφορετικό επαγγελματικό προφίλ;

Φυσικά, η ουσία δεν βρίσκεται στο πρόσωπο του αναδόχου. Κάθε επαγγελματίας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει δραστηριότητες πέρα από τον βασικό τίτλο που αναγράφει στην επαγγελματική του κάρτα. Το πραγματικό ζήτημα αφορά τη διοίκηση και τις επιλογές της.

Διότι στη δημόσια διοίκηση δεν αρκεί μια απόφαση να είναι τυπικά νόμιμη. Πρέπει να είναι και πειστική και να αντέχει στον έλεγχο της κοινής λογικής.

Και όταν ένας δημότης διαβάζει ότι μια υπηρεσία ψηφιακής διαχείρισης αιτημάτων ανατίθεται επί σειρά ετών σε ψυχοθεραπευτή και κλινικό υπνοθεραπευτή, το εύλογο ερώτημα που γεννιέται δεν είναι τεχνικό.

Είναι απολύτως ανθρώπινο:

«Μήπως τελικά δεν κοιμόμαστε εμείς καλά ή μήπως κάποιοι θεωρούν ότι οι δημότες πρέπει να βρίσκονται σε βαθιά ύπνωση;»