Μια σπουδαία διεθνή διάκριση πέτυχε ο Μάνος Νικολαΐδης, κατακτώντας την πρώτη θέση στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα U20 και ολοκληρώνοντας με τον ιδανικότερο τρόπο την πορεία του προς την κορυφή, επικρατώντας του Τούρκου αντιπάλου του στον μεγάλο τελικό. Ήταν η στιγμή για την οποία είχε δουλέψει, είχε κουραστεί, είχε επιμείνει. Η στιγμή που ένας στόχος μετατράπηκε σε πραγματικότητα και το όνειρο πήρε τη μορφή ενός χρυσού μεταλλίου.
Όταν τελείωσε ο τελικός, ο Μάνος μπορούσε πλέον να το πει:
Πρωταθλητής Βαλκανίων U20.
Όμως πίσω από τη χαρά αυτής της μεγάλης επιτυχίας υπάρχουν δύο πρόσωπα που για τον ίδιο σημαίνουν πολύ περισσότερα από οποιοδήποτε μετάλλιο.
Οι γονείς του, Βασίλης και Άννα.
Οι άνθρωποι που ήταν εκεί πριν έρθουν οι νίκες και τα βάθρα. Πριν από τα χειροκροτήματα και τις διακρίσεις. Οι άνθρωποι που έζησαν μαζί του την καθημερινότητα του αθλητισμού, τις δυσκολίες, την κούραση, τις αγωνίες, αλλά και κάθε μικρό βήμα που τον έφερνε όλο και πιο κοντά στον στόχο του.
Γι’ αυτό και αυτό το χρυσό μπορεί να διαβαστεί και σαν μια σιωπηλή αφιέρωση ενός γιου στους γονείς του:
«Μπαμπά, μαμά, αυτό το μετάλλιο είναι και δικό σας.
Για όλες τις φορές που ήσασταν δίπλα μου χωρίς να χρειαστεί να σας το ζητήσω. Για τις φορές που κουραστήκατε μαζί μου, που αγχωθήκατε μαζί μου και που πιστέψατε σε μένα ακόμη και στις δύσκολες στιγμές.
Για όσα κάνατε και κάνετε καθημερινά, πολλές φορές αθόρυβα, χωρίς να περιμένετε τίποτα σε αντάλλαγμα.
Ήσασταν εκεί σε κάθε βήμα. Στις καλές και στις δύσκολες ημέρες. Στις νίκες, αλλά και όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα θέλαμε. Πάντα δίπλα μου. Πάντα να μου θυμίζετε να συνεχίζω.
Στο βάθρο ανέβηκα εγώ. Το μετάλλιο μπήκε στο δικό μου στήθος. Ξέρω όμως πολύ καλά ότι τον δρόμο μέχρι εκεί δεν τον περπάτησα μόνος μου. Τον περπατήσαμε μαζί.
Μπαμπά, μαμά, σας ευχαριστώ. Αυτή η νίκη είναι για εσάς.»
Το χρυσό μετάλλιο γράφει το όνομά του και ο τίτλος του Πρωταθλητή Βαλκανίων U20 τού ανήκει ολοκληρωτικά. Πίσω όμως από τον αθλητή βρίσκεται ένας γιος που γνωρίζει ποιοι άνθρωποι δεν έφυγαν ποτέ από το πλευρό του.
Ο Βασίλης και η Άννα μπορεί να μην αγωνίστηκαν στον τελικό. Έζησαν όμως κάθε στιγμή της διαδρομής μέχρι αυτόν.
Και όταν ο Μάνος νίκησε τον Τούρκο αντίπαλό του και έφτασε στην κορυφή των Βαλκανίων, η νίκη αυτή έγινε και μια βαθιά οικογενειακή στιγμή.
Μια στιγμή για έναν πατέρα και μια μητέρα που είδαν τον γιο τους να γίνεται πρωταθλητής.
Και μια στιγμή για έναν γιο που, μέσα στη μεγαλύτερη επιτυχία του, είχε ακόμη έναν λόγο να χαμογελά:
να κάνει υπερήφανους τον μπαμπά και τη μαμά του.
Συγχαρητήρια, Μάνο, για το χρυσό.
Και συγχαρητήρια στον Βασίλη και την Άννα για εκείνο το διαφορετικό «μετάλλιο» που δεν κρεμιέται στον λαιμό, αλλά έχει ίσως τη μεγαλύτερη αξία:
να βλέπουν το παιδί τους να πραγματοποιεί τα όνειρά του.
0 Σχόλια