Τα κουρασμένα παλληκάρια της ............ διοίκησης

 

Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων στη δημόσια ζωή: εκείνοι που δείχνουν εξαντλημένοι όχι από τη δουλειά που έκαναν, αλλά από τη σκέψη ότι ίσως κάποτε χρειαστεί να την κάνουν. Στα γραφεία της διοίκησης του Δήμου Φυλής, σύμφωνα με τη λαϊκή φαντασία, τα "κουρασμένα  και αδιάφορα παλληκάρια" έχουν αναγάγει αυτή την τέχνη σε επιστήμη. Κάθε πρόβλημα αντιμετωπίζεται με τη σοβαρότητα που αξίζει σε ένα πρόβλημα που θα μεταφερθεί για αργότερα. Οι λακκούβες αποκτούν ιστορικό χαρακτήρα, τα έργα ωριμάζουν σαν παλιό κρασί και οι υποσχέσεις ταξιδεύουν τόσο αργά, που αν είχαν πόδια θα ζητούσαν και αυτές αναπηρική σύνταξη.

Η διοίκηση μοιάζει να λειτουργεί με μια πρωτοποριακή φιλοσοφία: αν δεν λυθεί τίποτα, δεν μπορεί να κατηγορηθεί κανείς ότι το έλυσε λάθος. Πρόκειται για μια σχολή σκέψης που θα ζήλευαν ακόμη και οι πιο τολμηροί θεωρητικοί της αδράνειας. Οι συνεδριάσεις, λένε οι κακές γλώσσες, θυμίζουν μαραθώνιο χωρίς αφετηρία και χωρίς τερματισμό. Άφθονα λόγια, πολλές διαπιστώσεις, αρκετές φωτογραφίες και μια σταθερή δέσμευση να μην κινδυνεύσει κανείς από υπερβολική "παραγωγικότητα".

Και όμως, τα κουρασμένα παλληκάρια διαθέτουν ένα αδιαμφισβήτητο ταλέντο: καταφέρνουν να εμφανίζονται διαρκώς απασχολημένα. Είναι μια δεξιότητα που απαιτεί χρόνια εξάσκησης. Να κρατάς φακέλους, να κοιτάς σοβαρά χαρτιά, να μετακινείς εκκρεμότητες από στοίβα σε στοίβα και να δίνεις την εντύπωση ότι συμμετέχεις σε μια κοσμοϊστορική διαδικασία, ενώ στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της ημέρας είναι η αλλαγή θέσης του συρραπτικού.

Οι πολίτες, από την άλλη, έχουν αναπτύξει αξιοθαύμαστη αντοχή. Περιμένουν έργα, λύσεις και παρεμβάσεις με την υπομονή αρχαιολόγων που σκάβουν αναζητώντας ίχνη πολιτισμού. 

Βέβαια, δεν πρέπει να είμαστε άδικοι. Η κούραση είναι σοβαρή υπόθεση. Ιδίως όταν προέρχεται από πολλά χρόνια καρεκλομαχίας, ατελείωτων Δελτίων Τύπου και επίπονης προσπάθειας να πειστεί ο κόσμος ότι η επόμενη θητεία θα είναι εκείνη που θα ολοκληρώσει όσα δεν ξεκίνησαν οι προηγούμενες.

Έτσι, τα κουρασμένα παλληκάρια συνεχίζουν τον αγώνα τους. Έναν αγώνα ηρωικό, δύσκολο και γεμάτο προκλήσεις. Γιατί δεν είναι εύκολο να τρέχεις συνεχώς πίσω από τις εξελίξεις — ειδικά όταν έχεις φροντίσει να ξεκινήσεις τον αγώνα αρκετά χρόνια αργότερα από όλους τους άλλους.