Με υπογραφές υπουργών, κυβερνητικά χαμόγελα και Δελτία Τύπου γεμάτα βαρύγδουπες λέξεις όπως «ενίσχυση», «αναβάθμιση» και «ισότιμη πρόσβαση», το Τοπικό Ιατρείο στα Άνω Λιόσια βαφτίστηκε Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο. Η κυβέρνηση παρουσίασε την εξέλιξη περίπου ως υγειονομική επανάσταση για τη Δυτική Αττική. Στην πράξη όμως, πίσω από τις κορδέλες και τις ανακοινώσεις, κρύβεται μια γνώριμη ελληνική πατέντα: άλλος ανακοινώνει, άλλος πληρώνει, άλλος ταλαιπωρείται.
Για να δούμε τι ακριβώς πανηγυρίζουν.
Η περιβόητη «αναβάθμιση» συνοδεύεται από… τρεις οργανικές θέσεις:
μία θέση γιατρού Γενικής Ιατρικής ή Παθολογίας και δύο θέσεις βοηθών νοσηλευτών. Όχι τριάντα. Όχι δεκατρείς. Τρεις. Για μια περιοχή δεκάδων χιλιάδων κατοίκων, με αυξημένες ανάγκες, κοινωνικές ανισότητες και ήδη πιεσμένες δομές υγείας.
Αν αυτό είναι «πολυδύναμο», τότε με δύο γάζες και ένα πιεσόμετρο μπορούμε να εγκαινιάσουμε και… πανεπιστημιακή κλινική.
Και σαν να μην έφτανε ο κυβερνητικός επικοινωνιακός εντυπωσιασμός, ήρθε και η δεύτερη πράξη του έργου — εκεί όπου η σάτιρα σταματά και αρχίζει ο ωμός εμπαιγμός.
Το κράτος ανακοινώνει δημόσια υγεία, αλλά τον λογαριασμό τον στέλνει στον Δήμο.
Βαφτίζουν «δημοτικό πρόγραμμα δημόσιας υγείας» αυτό που κανονικά αποτελεί συνταγματική υποχρέωση της Πολιτείας: να στελεχώνει δημόσιες δομές υγείας με μόνιμο προσωπικό και επαρκή χρηματοδότηση. Αντί γι’ αυτό, ο Δήμος Φυλής καλείται να βάλει βαθιά το χέρι στα ταμεία — δηλαδή στην τσέπη των δημοτών — για να προσφέρει bonus ώστε να προσελκύσει γιατρούς και νοσηλευτές.
1.000 ευρώ επιπλέον τον μήνα σε γιατρούς.
500 ευρώ bonus σε νοσηλευτές και παραϊατρικό προσωπικό.
Με ίδιους πόρους του Δήμου.
Με λίγα λόγια:
Το κράτος χειροκροτεί.
Ο Δήμος πληρώνει.
Οι δημότες ξαναπληρώνουν για τη “δωρεάν” υγεία που ήδη δικαιούνται.
Κι αυτό παρουσιάζεται και ως επιτυχία.
Η ειρωνεία περισσεύει. Το Υπουργείο εμφανίζεται ως μεταρρυθμιστής, κόβει κορδέλες σε μια δομή που ουσιαστικά δεν στελεχώνει επαρκώς, και στη συνέχεια η Τοπική Αυτοδιοίκηση αναγκάζεται να κάνει αυτό που δεν κάνει το κράτος: να δώσει κίνητρα, να χρηματοδοτήσει, να καλύψει κενά, να «δώσει τα ρέστα της», όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε.
Μόνο που αυτά τα «ρέστα» δεν βγαίνουν από κάποιο μαγικό κουτί.
Βγαίνουν από δημοτικά τέλη, από ανταποδοτικούς πόρους, από χρήματα που πληρώνουν οι πολίτες της περιοχής.
Άρα η αλήθεια είναι απλή:
Δεν πρόκειται για κρατική ενίσχυση της δημόσιας υγείας.
Πρόκειται για κρατική μετακύλιση ευθύνης.
Δεν είναι αναβάθμιση δομής.
Είναι αναβάθμιση τίτλου.
Δεν είναι σχέδιο υγείας.
Είναι επικοινωνιακή βιτρίνα με δημοτικά λεφτά.
Και κάπως έτσι, στη χώρα των Δελτίων Τύπου, των πανηγυρικών δηλώσεων και των ωραίων λέξεων, η δημόσια υγεία έγινε νέο μοντέλο συνεργασίας:
Το Υπουργείο δίνει το όνομα.
Ο Δήμος δίνει τα χρήματα.
Οι πολίτες δίνουν ξανά από την τσέπη τους.
Και στο τέλος όλοι περιμένουν να πούμε κι ευχαριστώ.
0 Σχόλια