Το τελευταίο διάστημα έχουμε χάσει έναν από τους πιο «ευαίσθητους» θεματοφύλακες της νομιμότητας. Τον δημοτικό σύμβουλο που μέχρι χθες ξεσκόνιζε τη «Διαύγεια» αναζητώντας αποφάσεις και εργολαβίες, προκειμένου να καταθέσει –όπως ο ίδιος αρέσκεται να λέει– «θεσμικές» ερωτήσεις. Όταν όμως το ζήτημα αγγίζει σημαντικά θέματα η σπουδή αυτή δεν την «ανακαλύπτει» και τη θέση της παίρνει μια εκκωφαντική σιωπή.
Ο λόγος είναι προφανής: η διπλή ιδιότητα Δημοτικού Συμβούλου . Ένα θέμα σοβαρό, θεσμικά επικίνδυνο και ενδεχομένως νομικά προβληματικό, το οποίο κανείς από τη διοίκηση αλλά και ούτε από την αντιπολίτευση δεν μπαίνει στον κόπο να το ερευνήσει Αντιθέτως, επιχειρείται να παρουσιαστεί ως μια «τυπική» υπόθεση, την ώρα που οι συνέπειες μπορεί να είναι καταλυτικές.
Ιδίως μετά τη 2507/25 απόφαση Δημάρχου, τα ερωτήματα δεν είναι απλώς πολιτικά αλλά απολύτως συγκεκριμένα: υφίσταται ή όχι ασυμβίβαστο; Και αν υφίσταται, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το ενδεχόμενο να τεθούν υπό αμφισβήτηση ή ακόμη και να ακυρωθούν αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου; Διότι εδώ δεν μιλάμε για ένα πρόσωπο, αλλά για τη θεσμική λειτουργία ολόκληρου του Δήμου.
Η μομφή δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο πρόσωπο. Αφορά πρωτίστως τη διοίκηση του Δήμου, η οποία είτε γνώριζε και προχώρησε συνειδητά, είτε δεν γνώριζε – γεγονός εξίσου σοβαρό. Και στις δύο περιπτώσεις, οι ευθύνες είναι βαριές. Γιατί η διοίκηση οφείλει να διασφαλίζει τη νομιμότητα πριν από κάθε πολιτική σκοπιμότητα και όχι να την ελέγχει εκ των υστέρων, όταν το πρόβλημα έχει ήδη δημιουργηθεί.
Ιδιαίτερη ευθύνη φέρει και το αρμόδιο διοικητικό και νομικό τμήμα του Δήμου, το οποίο έχει θεσμική υποχρέωση να ελέγχει τη νομιμότητα αποφάσεων και των ορισμών. Αν το ζήτημα της διπλής ιδιότητας πέρασε απαρατήρητο, τότε μιλάμε για σοβαρή θεσμική ανεπάρκεια. Αν, αντίθετα, επισημάνθηκε και αγνοήθηκε, τότε μιλάμε για συνειδητή παραβίαση της θεσμικής τάξης.
Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: δεν γνώριζαν ή έκαναν ότι δεν γνώριζαν; Και στις δύο περιπτώσεις, η ζημιά για τον Δήμο είναι ίδια. Η επιλεκτική ευαισθησία, η σιωπή και η απόκρυψη ευθυνών δεν συνιστούν διοίκηση· συνιστούν υπονόμευση της εμπιστοσύνης των πολιτών.
Η εμπειρία έχει δείξει ότι η Δικαιοσύνη μπορεί να αργεί, αλλά τελικά έρχεται. Και όταν έρχεται, δεν εξετάζει προθέσεις ούτε πολιτικές ισορροπίες. Εξετάζει πράξεις και παραλείψεις. Γι’ αυτό και το θέμα της διπλής ιδιότητας δεν μπορεί ούτε να κουκουλωθεί ούτε να ξεχαστεί. Είναι υπόθεση νομιμότητας, θεσμικής ευθύνης και πολιτικής αξιοπιστίας – και αφορά όλους όσοι υπέγραψαν, εισηγήθηκαν ή σιώπησαν.
0 Σχόλια