Μιας και το έφερε η κουβέντα για το τι κάνουμε με τις στάχτες από το τζάκι, ας μιλήσουμε επιτέλους για ένα πρόβλημα που όλοι βλέπουμε και κάποιοι επιλέγουν συστηματικά να αγνοούν: τα μπάζα εργολάβων και οικοδομών.
Μπάζα σε πεζοδρόμια, δίπλα σε κάδους, μέσα σε ρέματα, σε οικόπεδα και δημόσιους χώρους. Μια εικόνα που έχει κανονικοποιηθεί, λες και πρόκειται για κάτι νόμιμο ή «αναπόφευκτο». Δεν είναι. Είναι παράνομο.
Τι λέει ξεκάθαρα ο νόμος (και δεν εφαρμόζεται)
Η νομοθεσία είναι σαφής: τα αδρανή και ογκώδη υλικά από εκσκαφές, κατασκευές και κατεδαφίσεις απαγορεύεται ρητά να απορρίπτονται σε κοινούς ή μπλε κάδους ανακύκλωσης, σε ρέματα, σε δημόσιους χώρους ή σε ξένες ιδιοκτησίες.
Τα μπάζα οφείλουν να καταλήγουν αποκλειστικά σε αδειοδοτημένους χώρους διαχείρισης, οι οποίοι υπάρχουν και λειτουργούν στην Αττική.
Όχι «προσωρινά».
Όχι «μέχρι να περάσει ο δήμος».
Όχι «εκεί που δεν ενοχλεί».
Η ανεξέλεγκτη εναπόθεσή τους επισύρει κυρώσεις και πρόστιμα. Τουλάχιστον στα χαρτιά.
Οι λύσεις υπάρχουν – το κόστος απλώς δεν βολεύει
Η νόμιμη αποκομιδή απαιτεί ειδικούς κάδους μπαζών, που τοποθετούνται στον δρόμο με ενοικίαση από εξειδικευμένες εταιρείες. Οι εταιρείες αυτές αναλαμβάνουν τη μεταφορά των υλικών στους αδειοδοτημένους χώρους.
Ειδικά οι εργολάβοι – μικρών και μεγάλων έργων, δημόσιων και ιδιωτικών – που διαθέτουν ίδια μέσα, υποχρεούνται να μεταφέρουν τα μπάζα σε εγκεκριμένα κέντρα ανακύκλωσης ΑΕΚΚ.
Το κόστος; Περίπου 350 ευρώ ανά φορτηγό.
Και κάπου εδώ αρχίζει το «πρόβλημα». Όχι γιατί δεν υπάρχει λύση, αλλά γιατί κάποιοι επιλέγουν να γλιτώσουν χρήματα, μετατρέποντας γειτονιές και φυσικούς χώρους σε χωματερές.
Ποιος κάνει τα στραβά μάτια;
Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι ποιος πετάει τα μπάζα. Το ξέρουμε.
Το πραγματικό ερώτημα είναι: ποιος επιτρέπει να συνεχίζεται αυτή η κατάσταση;
Όταν μπάζα εμφανίζονται ξανά και ξανά στα ίδια σημεία, όταν παραμένουν για μέρες χωρίς καμία ενέργεια, όταν οι παραβάσεις γίνονται μπροστά στα μάτια όλων, τότε η ευθύνη δεν είναι μόνο του παραβάτη.
Είναι και πολιτική.
Οι αρμόδιοι αντιδήμαρχοι έχουν θεσμική υποχρέωση ελέγχου και επιβολής του νόμου. Η απουσία ελέγχων, η ανοχή και η επιλεκτική εφαρμογή των κανόνων γεννούν εύλογες υποψίες:
ανικανότητα ή σκοπιμότητα;
αμέλεια ή εξυπηρετήσεις;
Και όσο κάποιοι συνεχίζουν να κάνουν τα στραβά μάτια, τόσο η ευθύνη τους γίνεται πιο βαριά από τα ίδια τα μπάζα.
0 Σχόλια