Ο Δήμος Φυλής κατάφερε το ακατόρθωτο: να μετατρέψει ένα απλό θέμα διαχείρισης απορριμμάτων σε κινηματογραφική τριλογία. Με αρχή, μέση και —δυστυχώς— επανάληψη.
Στο πρώτο επεισόδιο, η δημοτική αρχή επέλεξε το ύφος του βουβού κινηματογράφου. Μόνο εικόνες. Κάποιες λέξεις. Καμία εξήγηση. Οι κάτοικοι κλήθηκαν να μαντέψουν τι πετιέται πού, με τη φαντασία να δουλεύει περισσότερο από τη λογική. Ήταν μια τολμηρή καλλιτεχνική προσέγγιση, ακατάλληλη όμως για ενημέρωση πολιτών.
Στο δεύτερο επεισόδιο, προστέθηκε επιτέλους κείμενο. Δύο-τρεις αράδες, ίσα ίσα για να μη θεωρηθεί εντελώς μουγγή η προσπάθεια. Το αποτέλεσμα; Αντί να λυθούν απορίες, γεννήθηκαν καινούργιες. Οι κάτοικοι άρχισαν να αναζητούν κοντέινερ που κανείς δεν ήξερε αν υπάρχουν, πού βρίσκονται ή αν πρόκειται για αστικό μύθο.
Και κάπου εκεί ήρθε το τρίτο επεισόδιο. Όχι με νέα στοιχεία, όχι με διευκρινίσεις, αλλά με ένα Δελτίο Τύπου καρμπόν. Το ίδιο έργο, οι ίδιοι διάλογοι, το ίδιο σενάριο. Σαν επανάληψη επεισοδίου, για όσους δεν το είδαν καλά την πρώτη ή τη δεύτερη φορά — αν και πάλι δεν έγινε πιο κατανοητό.
Η κορύφωση της τριλογίας αφορά, φυσικά, τις στάχτες. Να πηγαίνουν στους καφέ κάδους; Και μετά; Να επιστρέφουν στους κήπους σαν οικολογικό μπούμερανγκ; Μια καινοτομία που κανείς δεν εξήγησε, αλλά όλοι καλούνται να εφαρμόσουν.
Αν κάτι αποδεικνύει αυτή η τριπλή "ενημέρωση", είναι ότι στον Δήμο Φυλής η επικοινωνία δεν διορθώνεται με επαναλήψεις. Γιατί όταν το πρώτο ήταν μόνο εικόνες και το δεύτερο και το τρίτο είναι καρμπόν, τότε δεν μιλάμε για εξέλιξη. Μιλάμε για στασιμότητα.
Η τριλογία ολοκληρώθηκε;;; Το μόνο που μένει να δούμε είναι αν θα υπάρξει τέταρτο επεισόδιο — ή αν επιτέλους θα γραφτεί ένα σενάριο με αρχή, μέση και… νόημα.
0 Σχόλια