Το "άβατο" της Θεατρικής Σκηνής Δήμου Φυλής

 

Όταν τον Νοέμβριο του 2021 ο Δήμος Φυλής εγκαινίαζε με κάθε επισημότητα τη νέα, σύγχρονη θεατρική σκηνή, οι εξαγγελίες έμοιαζαν βγαλμένες από εγχειρίδιο πολιτιστικής αναγέννησης. Ο χώρος παρουσιάστηκε ως μια νέα «Στέγη» πολιτισμού για ολόκληρο τον Δήμο, ένας τόπος που θα φιλοξενούσε θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές βραδιές, επιμορφωτικές δράσεις και κάθε είδους πολιτιστική έκφραση.

Ο τότε Πρόεδρος του Αθλητικού – Πολιτιστικού Οργανισμού, Γιώργος Μαυροειδής, μίλησε με θέρμη για το όραμά του. Δήλωσε ότι από την πρώτη στιγμή που γνώρισε τη δουλειά της Στέλλας Νικολοθανάση και την αγάπη του κόσμου για το θέατρο, θεώρησε χρέος του να δημιουργήσει έναν κατάλληλο χώρο. Έναν χώρο που, όπως άφησε να εννοηθεί, θα ανήκει στην κοινωνία και θα υπηρετεί τον πολιτισμό συνολικά.

Μόνο που κάπου ανάμεσα στα εγκαίνια, στις κορδέλες και στα μεγάλα λόγια, φαίνεται πως χάθηκε η λέξη «για όλους».

Διότι πέντε σχεδόν χρόνια μετά, η περίφημη Στέγη μοιάζει περισσότερο με ιδιωτική λέσχη παρά με δημοτική πολιτιστική υποδομή. Αν κρίνει κανείς από την πραγματικότητα, ο χώρος έχει μετατραπεί σε μόνιμη έδρα συγκεκριμένης θεατρικής ομάδας, με τις υπόλοιπες πολιτιστικές δυνάμεις του Δήμου να παρακολουθούν από το πεζοδρόμιο.

Οι κινηματογραφικές βραδιές για όλους; Αγνοούνται.

Οι επιμορφωτικές εκδηλώσεις που θα ζωντάνευαν τον χώρο; Αναζητούνται.

Η πολυφωνία και η φιλοξενία διαφορετικών πολιτιστικών φορέων; Μάλλον χάθηκαν στα παρασκήνια.

Αντίθετα, εκείνο που φαίνεται να λειτουργεί άψογα είναι το σύστημα της «επιλεκτικής φιλοξενίας». Όποιος επιθυμεί να αξιοποιήσει τον χώρο, σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται από ανθρώπους του πολιτισμού, δεν αρκεί να έχει μια αξιόλογη πρόταση. Χρειάζεται, πρώτα απ’ όλα, να περάσει από τη δοκιμασία των... προσκυνήσεων. Να κάνει τις απαραίτητες «τεμενάδες», να ζητήσει την άδεια των ανεπίσημων διαχειριστών και να ελπίζει ότι θα βρεθεί κάποια χαραμάδα στο πρόγραμμα.

Έτσι, η δημοτική θεατρική σκηνή κινδυνεύει να καταγραφεί ως ένα μοναδικό πολιτιστικό φαινόμενο: ένας χώρος που κατασκευάστηκε με δημόσιους πόρους για όλους, αλλά λειτουργεί σαν να δημιουργήθηκε για έναν.

Και εδώ γεννάται ένα απλό ερώτημα: όταν ένας δημοτικός χώρος παρουσιάζεται ως περιουσία των δημοτών, ποιος αποφασίζει τελικά ποιοι είναι οι δημότες πρώτης κατηγορίας και ποιοι οι ανεπιθύμητοι επισκέπτες;

Ίσως ήρθε η ώρα ο Δήμος να δημοσιοποιήσει έναν σαφή κανονισμό χρήσης του χώρου. Να μάθουν όλοι με ποια κριτήρια παραχωρείται, ποιοι τον χρησιμοποιούν, πόσες εκδηλώσεις έχουν φιλοξενηθεί από άλλους φορείς και πόσες από τους μόνιμους ενοίκους του.

Γιατί ο πολιτισμός δεν μπορεί να λειτουργεί με λογικές «φέουδου». Και μια δημοτική σκηνή δεν χτίζεται για να εξυπηρετεί αυλές, αλλά για να ανοίγει αυλαία σε ολόκληρη την κοινωνία.

Μέχρι τότε, ίσως η πιο πετυχημένη παράσταση που ανεβαίνει στη συγκεκριμένη σκηνή να είναι η κωμωδία με τίτλο: «Η Στέγη για Όλους». Μόνο που το κοινό δυσκολεύεται πλέον να πιστέψει το σενάριο.