Πόσα λίτρα ιδρώτα χρειάζονται για να κινηθεί η Δημοτική Αρχή;

 

Υπάρχουν προβλήματα που απαιτούν χρόνο, μελέτες, διαγωνισμούς και σύνθετες διαδικασίες. Και υπάρχουν προβλήματα που απαιτούν απλώς τη στοιχειώδη ευθύνη μιας διοίκησης που αντιλαμβάνεται ότι διαχειρίζεται ανθρώπους και όχι αριθμούς σε κάποιον πίνακα προϋπολογισμού.

Η πολύμηνη καθυστέρηση στην επισκευή της αντλίας θερμότητας στο κτήριο του νέου Παιδικού Σταθμού Δροσούπολης ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Την ώρα που οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν επικίνδυνα, τα παιδιά αναγκάζονται να περνούν ώρες μέσα σε αίθουσες που θυμίζουν θερμοκήπιο. Νήπια και βρέφη ιδρώνουν ασταμάτητα, οι παιδαγωγοί δίνουν καθημερινά μάχη για να διατηρήσουν υποφερτές συνθήκες και οι γονείς έχουν φτάσει στο σημείο να στέλνουν τα παιδιά τους στον σταθμό με δύο και τρεις αλλαξιές ρούχα στην τσάντα, φοβούμενοι αφυδάτωση, εξαντλήσεις και τα γνωστά προβλήματα που προκαλεί η παρατεταμένη έκθεση στη ζέστη.

Και ενώ η κατάσταση αυτή είναι γνωστή εδώ και καιρό, η δημοτική διοίκηση συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται για μια ασήμαντη τεχνική εκκρεμότητα. Σαν να χάλασε ένας λαμπτήρας σε κάποια αποθήκη και όχι το βασικό σύστημα κλιματισμού ενός σύγχρονου παιδικού σταθμού που φιλοξενεί δεκάδες παιδιά.

Το ερώτημα είναι απλό: Πόσες ημέρες ακόμη πρέπει να υποφέρουν τα παιδιά για να θεωρηθεί το ζήτημα επείγον;

Η εικόνα είναι αποκαρδιωτική. Ένα καινούργιο κτήριο, το οποίο παρουσιάστηκε ως πρότυπη δομή προσχολικής αγωγής, αδυνατεί να εξασφαλίσει τις στοιχειώδεις συνθήκες άνεσης και ασφάλειας για τους μικρούς του φιλοξενούμενους. Και αντί να υπάρξει άμεση κινητοποίηση, επικρατεί η γνωστή δημοτική συνταγή: καθυστερήσεις, δικαιολογίες, υπηρεσιακά σημειώματα και ατελείωτες υποσχέσεις.

Όμως τα παιδιά δεν μπορούν να περιμένουν τις διαδικασίες.

Ούτε οι γονείς μπορούν να ακούνε συνεχώς ότι «το θέμα εξετάζεται», την ώρα που παραλαμβάνουν τα παιδιά τους μούσκεμα στον ιδρώτα.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η αγανάκτηση έχει πλέον φτάσει και στο προσωπικό του σταθμού. Οι παιδαγωγοί, που καθημερινά βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και βιώνουν από κοντά την κατάσταση, εμφανίζονται αποφασισμένες να προχωρήσουν ακόμη και σε κλείσιμο της δομής εάν δεν δοθεί άμεσα λύση από τη δημοτική αρχή.

Και ποιος μπορεί να τις κατηγορήσει;

Όταν οι εργαζόμενοι φτάνουν στο σημείο να εξετάζουν την αναστολή λειτουργίας μιας δομής για να προστατεύσουν τα παιδιά που φροντίζουν, τότε η διοίκηση δεν έχει πλέον κανένα περιθώριο να κρύβεται πίσω από γραφειοκρατικές δικαιολογίες.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή: το πρόβλημα δεν είναι μόνο η χαλασμένη αντλία θερμότητας. Το πρόβλημα είναι η αδράνεια. Είναι η έλλειψη αντανακλαστικών. Είναι η αδυναμία να αντιληφθεί κανείς ότι όταν μιλάμε για παιδικούς σταθμούς, κάθε ημέρα καθυστέρησης μετριέται πάνω στην υγεία και την ευημερία μικρών παιδιών.

Η Δημοτική Αρχή οφείλει να δώσει άμεσα σαφείς απαντήσεις:

• Πότε ακριβώς διαπιστώθηκε η βλάβη;
• Γιατί δεν έχει αποκατασταθεί μέχρι σήμερα;
• Ποιος φέρει την ευθύνη για την καθυστέρηση;
• Ποιο είναι το συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα επισκευής;

Γιατί οι γονείς δεν ζητούν πολυτέλειες. Ζητούν το αυτονόητο.

Να μπορούν τα παιδιά τους να βρίσκονται σε έναν ασφαλή και λειτουργικό χώρο, χωρίς να μετατρέπονται καθημερινά σε θύματα της δημοτικής αδιαφορίας.

Και αν η διοίκηση εξακολουθεί να μην αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα της κατάστασης, ίσως το επικείμενο κλείσιμο του σταθμού από τις ίδιες τις παιδαγωγούς να αποτελέσει το τελευταίο καμπανάκι πριν η υπόθεση εξελιχθεί σε ένα ακόμη ηχηρό παράδειγμα διοικητικής ανεπάρκειας.

Γιατί όταν ένα καινούργιο σχολικό κτήριο δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε δροσιά στα παιδιά του καλοκαιριού, τότε δεν έχει χαλάσει μόνο η αντλία θερμότητας. Έχει χαλάσει κάτι πολύ πιο σημαντικό: η αίσθηση ευθύνης εκείνων που διοικούν.