Καθόμουν σε ένα από τα γνωστά στέκια της πόλης μας και με ρωτάει ένας κύριος που είχε πιει τον καφέ του και απολάμβανε ένα τσίπουρο:
«Ξέρεις τι είναι φιλία;»
Ήμουν έτοιμος να του απαντήσω, χωρίς να έχω σκεφτεί κάτι.. αλλά με πρόλαβε με τον εξής μονόλογο:
«Βλέπεις εκείνον τον κύριο που πίνει μόνος του τον καφέ του..; Είναι ο καλύτερος μου φίλος.. γεννηθήκαμε την ίδια χρονιά..μεγαλώσαμε μαζί.. έγινα κουμπάρος του στο γάμο του… βάφτισε την κόρη μου…κουμπαριά και από εκεί…συνεργαστήκαμε για πολλά χρόνια.. βγάλαμε και οι δυο αρκετά χρήματα…ερχόμασταν κάθε μέρα στο συγκεκριμένο καφέ, πίναμε τον καφέ μας και το τσιπουράκι μας και μου διάβαζε τις ειδήσεις από κάνα δυο εφημερίδες που υπήρχαν στο τραπέζι μας, εγώ δεν ξέρω γράμματα…μόνο άκουγα ότι μου διάβαζε.. μια ημέρα πριν πολλά χρόνια, πάνω από είκοσι σίγουρα, την θυμάμαι αυτή την ημέρα, Τετάρτη ήταν, θυμάμαι και την ώρα, οκτώ το βράδι ήταν, τσακωθήκαμε.. ανταλλάξαμε βαριές κουβέντες… δεν ξανά μιλήσαμε από τότε. Έκτοτε, ερχόμαστε κάθε πρωί την ίδια ώρα, καθόμαστε σε διαφορετικά τραπέζια, πίνουμε τον πρωινό μας καφέ και το τσιπουράκι μας χωρίς να λέμε ούτε γεια… παίρνει τις εφημερίδες που υπάρχουν στο τραπέζι του και τις διαβάζει δυνατά… ο κόσμος που τον ακούει νομίζει πως είναι τρελός αλλά το κάνει για μένα.. εδώ και είκοσι τρία χρόνια, από εκείνη την Τετάρτη..»
Τον άκουσα με προσοχή, τον αποχαιρέτησα με τα μάτια… τα δικά του ήταν βουρκωμένα…και τα δικά μου…
0 Σχόλια