Γενοκτονία – Κτηνοποίηση – Αλληλεγγύη – Εθελοντισμός
Μια χώρα που προετοιμάζεται για γεωπολιτικούς
μετασχηματισμούς.
Ο ορυκτός
πλούτος της περικυκλώνεται από τις δυνάμεις πέραν του Ατλαντικού αλλά και από
την ηγέτιδα δύναμη της νέας Ευρωπαϊκής Άριας Φυλής.
Ένα κράτος που διαλύει, καταστρέφει, τσακίζει
οτιδήποτε θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν «κοινωνικό κράτος». Ξεπούλημα
κερδοφόρων επιχειρήσεων, διάλυση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, διάλυση της
Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας, πετσόκομμα συντάξεων, κλπ
Οι
επίτροποι της νέας Ευρωπαϊκής Άριας Φυλής και οι ντόπιοι πραιτοριανοί
εξοπλισμένοι με την εμπειρία από την εφαρμογή των πολιτικών τους σε άλλες
περιοχές του πλανήτη (Λατινική Αμερική, «πρώην σοσιαλιστικές χώρες»),
δοκιμάζουν σύγχρονες μεθόδους εξανδροπισμού εθνών και λαών.
Οι νέες γενιές των εργαζομένων είτε ωθούνται
στην εγκατάλειψη της χώρας στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, στη μετανάστευση,
είτε στην κατασπατάληση και την αποδιάρθρωση της σε μια καθημερινή ζωή στο
περίπου.
Σε παρόμοια κατάσταση συνταξιούχοι, οι
απόμαχοι των εργαζομένων, βλέπουν οι κόποι «μιας ζωής» να απαξιώνονται και να
περνούν «σε άλλα χέρια», ενώ οι ίδιοι στερούνται σταδιακά ή απότομα την
ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τη σύνταξη τους.
Στις «πρώην σοσιαλιστικές χώρες» μετά την
εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, ο μέσος όρος ζωής έπεσε κατά πέντε με δέκα χρόνια.
Εκατομμύρια ανθρώπων πειθαναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Π.χ. υπολογίζεται ότι
800.000 από τη Βουλγαρία σπρώχτηκαν στη φυγή από τη χώρα τους.
Οι εταιρείες φαρμάκων των Δανειστών έκοψαν
την τροφοδοσία των ασφαλιστικών ταμείων με
αντικαρκινικά φάρμακα δηλώνοντας με
κτηνώδη κυνισμό: «Πρέπει πρώτα να ξεχρεώσετε αυτά που χρωστάτε».
Οι επίτροποι που έχουν έρθει για να μας
«εκπολιτίσουν», δεν δέχτηκαν να αλλάξει η φορολογία του πετρελαίου κι ας πάγωνε
ο λαός.
Η κοινωνία σαν αντικείμενο οδηγείται στο
διχασμό. Από τη μια μεριά μια χούφτα πραιτοριανών και από την άλλη μια τεράστια
μάζα περιθωριοποιημένων, εξαθλιωμένων πνευματικά και υλικά, περιορισμένων,
απομονωμένων ατόμων.
Η αύξηση των
αυτοκτονιών και των «ψυχοπαθητικών» περιπτώσεων είναι η κορυφή του παγόβουνου στις
απάνθρωπες συνθήκες, υλικές και πνευματικές, που φτιάχνονται στην ελληνική
κοινωνία.
Όμως η κοινωνία σαν υποκείμενο, ο ίδιος ο
λαός, τα τελευταία χρόνια αναζητά διέξοδο. Ξεπερνά στερεότυπα που τον
εμποδίζουν, αξιοποιεί όποιες δυνατότητες του δίνονται για να εκφραστεί,
αμφισβητεί, αναδιπλώνεται, επιλέγει την πολιτική σύγκρουση.
Αξιοποιεί τις
απεργίες που προκηρύσσουν οι συνδικαλιστές, κάνει τις Πλατείες, αμφισβητεί στις
παρελάσεις το ιστορικά γερασμένο πολιτικό προσωπικό, επιλέγει την κεντρική
πολιτική σύγκρουση με το πολιτικό σύστημα στις πρόσφατες εκλογές.
Αναζητά τη
«νέα ταυτότητα» του στις διαμορφούμενες νέες συνθήκες, ζητάει «να φύγουν όλοι»,
να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι για το ξεπούλημα της Ελλάδας. Παντού αναδεικνύεται
το «ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ».
Φόβος – απόγνωση – απογοήτευση – θυμός
…
Η μάχη για την επιβίωση
Διάχυτα συναισθήματα που καλλιεργούνται και
αναπτύσσονται έντονα και με πολλές μορφές στην ελληνική κοινωνία αυτή την
περίοδο.
Σα συναισθήματα που είναι, αντανακλούν τις
σχέσεις μας με τα φαινόμενα της πραγματικότητας και ρυθμίζουν τη δραστηριότητα
μας, από την πιο απλή μέχρι την πιο σύνθετη. Γι’αυτό λοιπόν η έκφραση άλλων
συναισθημάτων είναι αποτέλεσμα της τροποποίησης των υπαρχόντων δραστηριοτήτων,
εμπλουτισμένων με την πρόσφατη συλλογική μνήμη που καταχτήθηκε από το λαό
αναζητώντας διέξοδο. Αγκάλιασε και δοκίμασε στοιχειώδεις τρόπους αντίδρασης και
προσωρινής απάντησης (χαράτσια, διόδια, διανομή τροφίμων κλπ), αξιοποίησε
συνολικές αντιδράσεις(απεργίες, εκλογές) με βασικό χαρακτηριστικό το «όλοι
μαζί». Αναδιπλώθηκε κρατώντας αποστάσεις από αδιέξοδες κραυγές, αφορισμούς,
λεκτικές εκφωνήσεις αποκαλύψεων του κακού συστήματος.
Ένα ρεύμα «αλληλέγγυων μορφών» αναπτύσσεται
σε όλη την Ελλάδα, όπου κινούνται παράλληλες καταστάσεις από δήμους μέχρι
ομάδες πρωτοβουλίας. Η κατάσταση πνευμάτων, δεν μπορούσε να είναι κι αλλιώς,
είναι ποικίλη. Κουβαλάει όλα τα αρνητικά και τα θετικά μιας πραγματικής
κίνησης, από την ανιδιοτελή προσφορά στο συνάνθρωπο μέχρι και την
επιχειρηματική εκμετάλλευση. Από τη
μονόπλευρη στήριξη μέχρι την πολεμική. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι
δημιουργούνται «κοινωνικοί χώροι» όπου αμφισβητείται έμπρακτα η κτηνοποίηση της
κοινωνίας. Αναπτύσσονται αντικειμενικά κοινωνικές σχέσεις αντιμετώπισης των
προβλημάτων όλοι μαζί. Προϋπόθεση της διατήρησης και της επέκτασης τους είναι η
δημοκρατική λειτουργία και ο δημοκρατικός έλεγχος. Δεν μπορεί να είναι υπόθεση
μιας κλειστής ομάδας.
Η ενεργητική
συμμετοχή σε κάτι κοινό παραγωγών-καταναλωτών(Τρόφιμα χωρίς μεσάζοντες),
ιατρών-ασθενών(Δίκτυο κοινωνικών ιατρείων) κλπ, είναι η «ατμομηχανή» για να
ανιχνευτεί και να επανακαθοριστεί η νέα «ταυτότητα», ατομικά και συλλογικά.
Κρίση – Παραγωγική Ανασυγκρότηση
Η «μάχη» για την άμεση συλλογική επιβίωση των
εργαζομένων, αν συνεχιστεί, δεν μπορεί να μην κάνει το επόμενο βήμα. Να ανοίξει
δηλαδή το ζήτημα «τι παράγουμε και πως
το παράγουμε», όχι μόνο θεωρητικά αλλά και σα συμβολή στη διαμόρφωση ενός
πολιτικού ρεύματος Απαλλαγής από Μνημόνια - Τρόικα και κοινωνικού μετασχηματισμού.
Αφού μιλάμε για επιβίωση στην κρίση είναι
αναγκαία η αναφορά στις διάφορες μορφές επιβίωσης. Επιβιώνει και ο ημιάγριος
που τρώει ωμό κρέας με νύχια και δόντια. Επιβιώνει και ο ανθρωποποιημένος
άνθρωπος που πρώτα το μαγειρεύει. Επιβιώνει και φτωχοποιημένος που παίρνει τις
προσφορές των ληγμένων τροφίμων από τις μεγάλες αλυσίδες των σουπερμάρκετ. Όμως
επιβιώνει και ο άνεργος που συμμετέχει σαν εθελοντής στη διανομή τροφίμων χωρίς
μεσάζοντες.
Αφαλωνιάτης Θόδωρος - Χρυσούλα Ψιμούλη
μέλη
της Κίνησης Αλληλεγγύης κατοίκων και εργαζομένων Φυλής
0 Σχόλια