Παραβατικότητα στο δήμο Φυλής

Παραβατικότητα στο δήμο Φυλής: 
είναι η ώρα για να πούμε την αλήθεια…

Της Κατερίνας Παρτσινέβελου*
Να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους: η "παραβατικότητα ", - προσωπικά διαφωνώ με 
τον όρο που έχουμε αποδώσει στην κατάσταση μας- έχει βαθιές ρίζες στην πόλη μας και όσο 
αυτές μεγαλώνουν θα μας πνίξουν όλους, την πόλη μας και τα παιδιά μας και οποιαδήποτε 
ελπίδα για ένα υγιές μέλλον.
Σε κάποιους ίσως δεν θα αρέσει αυτή η διατύπωση, όμως η αλήθεια είναι ότι: 
ΟΤΑΝ ΣΥΝΑΛΛΑΣΣΕΣΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΕΙΣ. 
Να εξηγήσω, ότι η συναλλακτική δραστηριότητα πραγματοποιείται μεταξύ δύο 
τουλάχιστον μερών και αφορά τη συμφωνία των μερών για ανταλλαγή "αγαθών" και 

χρηματικού αντιτίμου για την κάλυψη των ‘αναγκών’ αμφότερων των μερών. Των 
μερών που στην κάθε περίπτωση έχουν ονοματεπώνυμο.
Μπορούμε να μιλήσουμε και για ονόματα και για πολιτικές. Για ονόματα που διοίκησαν 
τα Άνω Λιόσια και το Ζεφύρι, και τις πολιτικές που εφήρμοσαν. Αναφέρομαι μόνο στους 2 
πρώην Δήμους διότι η Χασιά δεν παρουσιάζει τουλάχιστον τέτοιου είδους προβλήματα και 
με ελάχιστες πιθανότητες να παρουσιάσει στο μέλλον. 
Μπορούμε να μιλήσουμε αφού πρώτα, απαλλαγoύμε από τα φοβικά σύνδρομα που μας 
διακατέχουν, καταλάβουμε ότι συμμετέχουμε, ο καθένας προσωπικά, στη διαφύλαξη του ρόλου 
που η πόλη μας προορίζει, απεγκλωβιστούμε από τον μικρόκοσμο που έχουμε οι ίδιοι 
δημιουργήσει, και απαλλαγούμε από την διάθεση να ακολουθήσουμε μια ακόμα ακραία 
και αποσπασματική επιλογή. 
Μπορούμε να μιλήσουμε για το ότι τόσα χρόνια η συναλλαγή αυτή οδήγησε τις πόλεις να 
νοσούν, οι πολιτικές των δημοτικών αρχόντων κρύφτηκαν πίσω από αυτήν και η ανοχή των
 πολιτών την έθρεψαν. 
Υπάρχει Λύση ;
Πεποίθησή μου είναι πως υπάρχει και είναι απλή:
 Τέλος στην συναλλαγή με την παραβατικότητα – συνεργασία με το υγιές κομμάτι της 
κοινωνίας. Εκείνο που θέλει να δει την πόλη καλύτερη από ότι το μέλλον της προμηνύει. 
Υπάρχουν δυνατότητες και αυτές είναι μόνο οι ίδιοι οι άνθρωποι της πόλης.
Είναι δύσκολο;
Πεποίθησή μου είναι πως όχι. Απλά τηρούμε τους κανόνες, το Δίκαιο. “Οι νόμοι της πόλεως
 μάς δεσμεύουν, επειδή χάρη σε αυτούς δημιουργήθηκε η πόλις, μέσα σε αυτήν ήρθαμε 
στον κόσμο, μεγαλώσαμε, συντηρούμαστε, υπάρχουμε χάρη σε αυτήν και στους νόμους
 της και δεν μπορούμε να φανταστούμε την ύπαρξή μας διαφορετικά” …(Σωκράτης).
 Όχι βία, όχι πρακτικές που θυμίζουν το χειρότερο παρελθόν της χώρας, όχι χειροδικία.. 
Αυτά μόνο αντίθετα αποτελέσματα θα φέρουν και, επιπλέον, κάποια στιγμή μπορεί 
να στραφούν και εναντίον μας. 
«Ποιος βίος είναι προτιμότερος, εκείνου που συμμετέχει στην πολιτική και κοινωνική ζωή
της πόλης ή εκείνου που ζει απαλλαγμένος από πολιτικές και κοινωνικές υποχρεώσεις;», ο
Αριστοτέλης απαντά ότι η αρετή από μόνη της δεν αρκεί. όποιος την έχει, χρειάζεται να
έχει και τη δύναμη να κάνει όσα πρέπει. Η συμμετοχή των πολιτών στα «κοινά» αποτελεί 
δικαίωμα και υποχρέωση ταυτόχρονα.